ความโดดเดี่ยว
ที่ซ่อนอยู่ใน
ยุคจอเรืองแสง
อธิบายความเหงาที่เงียบที่สุด…
แต่เสียงดังที่สุดในใจมนุษย์
“อยู่ท่ามกลางผู้คน แต่รู้สึกเหมือนไม่มีใครมองเห็นเราอยู่จริง”
“เสียงหัวเราะทุกคน ดังชัด
แต่ใจเรามันเหมือน
ปิดลำโพง”
อาการที่เกิดขึ้นจริง
เหม่อลอย
กลางประชุม
ฝืนยิ้ม
แม้ไม่ได้อิน
รู้สึกเป็น
เก้าอี้เปล่า
กลับบ้านพร้อม
ความเงียบ
“กลัวเสียเพื่อน กลัวไม่มีที่ยืน จนเลือกจะ
ทนอยู่ในที่ที่ทำให้เราเจ็บกว่าเดิม”
เสียงจากโซเชียล
เห็นเพื่อนลงรูปไปเที่ยวกันครบแก๊ง... อ้าว เราก็อยู่ในกลุ่มไลน์นะ ทำไมไม่มีใครทักมาเลยวะ 🥲 #น้อยใจ
การไปปาร์ตี้คือการสูบพลังงานชีวิตขั้นสุด ยิ้มจนแก้มเกร็งแต่ในหัวคือนับถอยหลังอยากกลับบ้านนอน
ประชุมทีมแต่เหมือนเราเป็นอากาศธาตุ พูดอะไรไปไม่มีใครได้ยิน พอคนอื่นพูดเรื่องเดียวกันกลับมีแต่คนเห็นด้วย เหนื่อยใจ
เลื่อนฟีดดูสตอรี่คนอื่นวนไป... ทำไมชีวิตทุกคนดูมีความสุขจัง ทำไมมีแค่เราที่เหงาขนาดนี้
มุมมองวิชาการแบบย่อยง่าย
มุมจิตวิทยา (Psychology)
สมองตื่นตัวต่อสัญญาณทางสังคมมากเกินไป จนตีความท่าทีเฉยเมยเป็นการปฏิเสธ
มุมสังคมศาสตร์ (Sociology)
สังคมเน้นความเป็นปัจเจก ทำให้เราแข่งขันกันมีความสุขจนลืมความเป็นมนุษย์
มุมพฤติกรรมศาสตร์ (Behavioral)
เมื่อกลัวเจ็บปวด เราจะถอยหนี ซึ่งยิ่งทำให้โดดเดี่ยวและตีความโลกในแง่ลบหนักกว่าเดิม